Ein uttandura gosbrunnur skal ikki bert planleggjast út frá eini tilvísingarmynd. Sama vatnform kann síggja reint út á einum stað og ruddiligt á øðrum stað, tí vindurin, vatndýpið, streymveitingin, vitjandi fjarstøðan og bygningar í nærheit broyta øll endaligu ávirkanina. Ein garður hevur vanliga brúk fyri einum mjúkari vatnmynstri, sum passar til trø og slóðir. Eitt stórt torg kann hava tørv á hægri strálum og klárari ljósi. Ein hotellinngongd kann hugsa meira um ljóð, stødd og fyrsta útsýnið frá vegnum. Hesin munurin er lítil á pappírinum, men teir gera av, um gosbrunnurin passar á staðin eftir uppseting.
Hetta er orsøkin til, at staðtekningin skal kannast, áðrenn útgerðarlistin verður fastur. Pumpustødd, dysunummar, ljósstøða, kaðalleið, staðseting av stýriskápinum og viðlíkahaldsatgongd koma øll frá staðnum. Vatnhæddin skal eisini passa til vindviðurskiftini, ella kann sproytan falla uttanfyri sundið. Er verkætlanin í køldum øki, eigur vetrarrenning og útgerðarverja at verða tikin við tíðliga. Góð planlegging ger ikki kelduna fløkta; tað hjálpir skipanini at passa til staðin og ger seinni rakstur meira forútsiguligan. Tað minkar eisini um endurtøku av staðsbroytingum, tí toymið veit longu, hvar streym-, vatn- og útgerðartænastustøðini skulu setast.







