Dysufrástøða ljóðar sum ein lítil detalja, men tað kann broyta alla keldueffektina. Verða dysurnar settar ov tætt, kunnu vatnsúlurnar raka hvørja aðra og mynstrið gerst ógreitt. Um tey eru ov langt frá hvørjum øðrum, kann gosbrunnurin síggja tunnur út, serliga tá fólk hyggja at honum frá kantinum á einum stórum torgi. Fyri turrdeksgosbrunnar ávirkar avstand eisini gongukomfortin, tí hvør dysuopningur situr í asfalteringini. Opið skal ikki sita á einum stað, har fólk ofta steðga ella venda knappliga.
Rætta avstandurin skal kannast við sproytuhædd, pumputrýsti, drenaguferð, og sniði á jørðini. Ein tónleikabrunnur kann hava brúk fyri avstandi, sum fylgir rútmuni í sýningini, meðan ein stillur garðbrunnur kann brúka færri dysur og lægri vatnhædd. Tær avstand gera eisini framtíðar viðlíkahald lættari. Arbeiðsfólk kunnu skjótari finna eina sperraða stútu, tá hvørt punkt hevur eina fasta støðu á tekningini. Um røruppsetingin er ætlað samstundis, kann vatntrýstið vera javnari tvørtur um allan kelduna. Hetta er orsøkin til, at stútafrástøðan skal kannast, áðrenn rørarbeiði byrjar, ikki stillast at enda. Tað sparir tíð og heldur endaliga vatnmynstrinum nærri sniðgevingarætlanini.
